ano na ba ang tunay na kulay, mukha, wika at hitsura ng tunay na pilipina ngayon?
marami na ang nagsasabi (na karamihan eh, mga lalakeng pilipino) na ang ma alindog na pilipina ay (nangunguna ang): tisay, tsinita, maamo ang mukha, maganda ang boses (na sya namang konektado sa husay sa pag inggles), at "palaban". kung sa anong aspeto ang huling katangian eh, alam na natin yon kung saan.
noong araw, siguro mga, dekada otsenta, nung ako'y nasa edad 10 pa lang eh alam na natin kung ano ang ka aya aya sa mata natin bilang pa-usbong na lalake. hindi naging importante sa akin ang pagiging maputi, mala singkit na mata, ma amo na mukha, at kung maayos mag inggles. nariyang naging "kras" ko si Mia Pratts, Eula Valdes, Gelli De Belen at syempre si Alice Dixson. kaya kong ipaliwanag kung bakit ko trip na trip yang mga tsikas na yan nung araw, pero hindi dun ang punto ko. Ngayon, anjan na sina Jackie Rice, Angel Locsin, Angelica Panganiban, etc. . at kung napapansin nyo, nag iba na din ang "panlasa" natin pagdating sa mga kababaihan.
katakut-taaaakot na whitening cream na ang mga ina advertise ngayon. mga anti-ageing cream, mga anti-wrinkle formula at kung anu ano pang "pampaganda"
aanhin mo ba ang whitening cream? para pumuti? at kung puputi ka, mai sisigaw mo pa ba na "PROUD TO BE BROWN?" (ang nakakalungkot nito, pati mga lalake, pumapatol na dito).
aanhin mo ang anti-ageing cream? takot ka tumanda? pakamatay ka na lang at nasisiguro ko na mape preserve yang kutis mo...(oo, nakakalungkot uli at may mga lalakeng pumapatol din dito) ingat lang sa embalsamador na may necrophiliac tendency.
tunay nga na hindi na natin maibabalik ang tunay na "identity" ng mga pilipina. pero, sana naman, kahit sa pag uugali, wag natin kalimutan ang pagiging tunay na pilipina. alam na natin siguro ang mga yon, at hindi ko na kailangang isa isahin.
ang prediksyon ko dito, mawawala na ang tunay na identity ng tunay na pilipina. ang pagiging simple, natural, at ang tunay na kulay ay magsisilbi na lang na alternatibo: morena.
Spit Legibly
Tuesday, August 30, 2011
Tuesday, August 23, 2011
hello again
*yawn
It's been awhile since I last wrote (lazily). it's been what, eight months? nine if you count the lazy "christmas" episode.
anyway, sure it's been that long but take it as a "refuelling" stage as things went well when I recently landed a job where I work with big headed engineers. yeah. unbelievable. and to think that these motherfuckers had to be the "architects" of our country? I doubt that. these assholes that I work with seems to be out of touch with reality and thinks that anyone who's not an engineer is a complete idiot and anyone who has his same position is a threat to his existence. i've stories to tell. but i'll have it probably next time. And I promise (to whom?-you've roughly 3 followers,counting your wife) that I'll start from when I had my first encounter with these animated douchebags.
but for now, let's just say that this one's a test...if I can still remember my login ID and password. and for the next few days. notepad'll be my companion. but my encounters with big headed engineers are not the only ones interesting for the past 8 months. there have been issues in our beloved CUNTry that needs to be talked about. at least on my end. 'an i'll have to review the past headlines that shook this insane world of ours.
It's been awhile since I last wrote (lazily). it's been what, eight months? nine if you count the lazy "christmas" episode.
anyway, sure it's been that long but take it as a "refuelling" stage as things went well when I recently landed a job where I work with big headed engineers. yeah. unbelievable. and to think that these motherfuckers had to be the "architects" of our country? I doubt that. these assholes that I work with seems to be out of touch with reality and thinks that anyone who's not an engineer is a complete idiot and anyone who has his same position is a threat to his existence. i've stories to tell. but i'll have it probably next time. And I promise (to whom?-you've roughly 3 followers,counting your wife) that I'll start from when I had my first encounter with these animated douchebags.
but for now, let's just say that this one's a test...if I can still remember my login ID and password. and for the next few days. notepad'll be my companion. but my encounters with big headed engineers are not the only ones interesting for the past 8 months. there have been issues in our beloved CUNTry that needs to be talked about. at least on my end. 'an i'll have to review the past headlines that shook this insane world of ours.
Wednesday, December 1, 2010
christmas-I HATE IT!
Monday, September 6, 2010
Quiapo (unang yugto)
'Di naging alintana ang pawis na tumatagaktak mula sa aking noo na dumadaloy naman sa aking kilay. Pawis mula sa aking patilya na gumagapang naman sa aking liig. Iba pa ang pawis na bugal bugal sa aking dibdib at kilikili na nagpapatunay na ang mga "anti-perspirant" ay walang silbi. Ang pamimintig ng aking mga hita mula sa metro-metrong lansangan na aking tinahak. Ang umaalingasaw na amoy ng bukas na estero na naghahalo naman sa amoy ng mga pagkain-lansangan tulad ng piniritong pusit at balat ng manok. Ang usok na sinasalubong ng mukha ko na nagmumula naman sa mga dyip na dekada na nung mulikng nakatikim ng paglilinis. Maligaya ako sa bawat sandali na ako'y nabigyan ng pagkakataon na makarating ang lugar na araw araw ay puno ng buhay. At sa bawat gabi ay may magkakaibang misteryo. Ang lugar na malapit sa akin sa 'di malamang dahilan. Quiapo.
Pagkatapos ng eksam na aming dinaluhan ng aking nakababatang kapatid sa isang state university sa Sta. Mesa na sya namang nagbigay sa aking ng matinding sakit ng ulo hindi dahil sa hirap ng mga tanong kundi dahil sa maigsing oras na binigay samin para tapusin ang ang pagsusulit, kinailangan ko ng pahinga. Pahingang hindi nahahanap sa apat na dulo ng aking kama kundi, pahinga mula sa mga problemang kinakaharap ko ngayon na hindi mo na dapat malaman pa. Hindi ko alam na malapit lang ang Sta. Mesa sa Quiapo - patunay din na mahina ako sa sulok-sulok ng kamaynilaan. Matapos ang kain namin sa canteen ng unibersidad, na sya namang napakamura pero masasabi kong nakakabusog talaga, sumakay ako ng dyip taliwas sa direksyon ng aking kapatid pauwi sa kanilang bahay. Habang nasa dyip ay para akong musmos na nananabik na makarating sa isang perya. Tatlo na lamang kaming pasaherong natira at ang dalawa ay naghahanda nang bumaba sa oras na tumigil ang dyip. Na sya ring nagpapatunay na hindi ko na alam na nasa liblib na lugar ako ng Quiapo. Matapos bumaba sa dyip ay tumambad sa akin ang libu-libong piratang DVD ng iba't ibang klase ng pelikula. May mga banyagang pelikula, na hindi pa man nailalabas sa sinehan ay nasa DVD format na, may lokal na pelikula, may mga lumang lokal at banyagang pelikula. Marami din naman pelikula na pamagat pa lang ay alam mo nang hindi ito pambata. Nagpapatunay din na ang litrato sa DVD na nagpapakita ng kani-kanilang maseselang bahagi ng katawan (babae o lalake) at mistulang inaalay sa yo na parang ulam. Marami ding tindero na magtatanong sakin kung ano ang hanap ko habang pilit na pinapakita sa akin ang hawak nilang DVD na nasabing hindi pambata. Dahil sa wala akong bitbit na gamit maliban sa payong na sira, pilit kong hindi pansinin ang mga dvd para hindi mapilitang bumili - dyahe pag bumili ka ng DVD tapos naka plastic na "see-through" lang ang lalagyan.
Papalayo mula sa mga tinda, natanaw ko na ang pamilyar na arko. Ang arko ng simbahan ng Quiapo. Hindi ko na napigilang ngumiti.
Bago makarating sa simbahan ay sumalubong naman sa akin ang mangilan-ngilang manghuhula gamit ang mga Tarot cards. May mga "nagbabasa" din ng mga palad. Hindi ako ang tipong naniniwala sa hula o sa horoskop. Ngunit interesado din ako magpahula. Pero dahil sa hiya at pagtitipid sa pera, nilagpasan ko si "Madame Viktorya" at nagtungo sa simbahan ng Quiapo. Matapos ang maigsing, mataimtim na panalangin at pagtirik ng kandila, muling bumalik ang ngiti sa aking mga labi habang papalabas ng simbahan.
Hindi ko pa din maipaliwanang kung bakit nagbibigay sa akin ng kakaibang ligaya ang bawat kalye o bangketa ng Quiapo. Nakapagtataka dahil ako ang taong ayaw ng madaming tao. Ngunit, kakaibang mga tao ang pumapaligid sa akin kumpara sa mga taong makakasalubong o pumpapaligid sa akin sa mga malalamig at naglalakihang mga mall.
Hindi pangkaraniwang tao ang mga makakasalubong mo sa bawat bangketa o kalye ng Quiapo. Karamihan ay estudyante, ang iba ay may kanya-kanyang pakay. May mga namimili, may mga tindero't tindera na nakikipagbulungan sa rumorondang mga pulis, at posibleng may mga tao ding tulad ko - na naghahanap ng pahinga.
Kakaiba rin ang mga tinda sa bangketa. Na sya ring maaaring dahilan ng aking pananabik sa lugar. Partikular ang mga elektroniks. Bukod sa DVD, marami ding mga elektroniks na naglipana sa Raon. May iba't-ibang klase ng antenna, na sya ring katabi na lang ng mga Satellite Dish na bago na ng pinipirata. May mga naglalakihang mga ispiker at sound system na sa mga sayawan o pyesta mo lang makikita at maririnig dumagundong. May iba't ibang TV at DVD player na sa halagang isang libo ay maiuuwi mo na ang DVD player at mapapanuod mo na ang paborito mong Glee series DVD - na pirata din.
Sa tabi naman ng simbahan ng Quiapo ay tinitinda ang iba't ibang "anting-anting" at "pendant" na sya daw panlaban sa bala at pananaksak. Kung totoo yon eh sana naging kriminal na lang sana ako. Mayroon ding ang mga klasik na "pamparegla" na sya ring tinatawag na "pampalaglag". Pinatuyong balat ng ahas, mga pinatuyong dahon ng kunganomang halaman, mga sanga-sanga ng kunganong puno at mga naglalakihang mga poon. Lahat ito makukuha mo sa gilid ng simbahan ng Quiapo. Tumawid ako sa kabilang kalye gamit ang overpass at dito mo naman makikita ang naglalakihang (o maliit din) balisong katabi ang mga tinitinda ding mga Dildo. Kung ano ang koneksyon ng dalawa ay di ko na aalamin.
Sa 'di kalayuan ay may mga nagaalok sakin ng diploma,transcript of records, report cards, SSS ID, BIR ID, driver's license at iba pang ID ng iba't ibang ahensya ng gobyerno at mga eksklusibong unibersidad. Lahat sila tinanggihan ko lang ng nakangiti.
Sandali akong napagod at nauhaw. Bumili ako ng maiinom na tubig mula sa isang convenient store. Mahal ko ang lugar, pero mas mahal ko ang sarili ko kung kaya't 'di ako bumili ng "mengo" juice na inilalako ni ate kalapit ang kanal ng Quiapo. Nung naubos ko ang inumin, patuloy naman akong naglakad sa kalye ng Avenida patungong...Recto. (itutuloy)
Pagkatapos ng eksam na aming dinaluhan ng aking nakababatang kapatid sa isang state university sa Sta. Mesa na sya namang nagbigay sa aking ng matinding sakit ng ulo hindi dahil sa hirap ng mga tanong kundi dahil sa maigsing oras na binigay samin para tapusin ang ang pagsusulit, kinailangan ko ng pahinga. Pahingang hindi nahahanap sa apat na dulo ng aking kama kundi, pahinga mula sa mga problemang kinakaharap ko ngayon na hindi mo na dapat malaman pa. Hindi ko alam na malapit lang ang Sta. Mesa sa Quiapo - patunay din na mahina ako sa sulok-sulok ng kamaynilaan. Matapos ang kain namin sa canteen ng unibersidad, na sya namang napakamura pero masasabi kong nakakabusog talaga, sumakay ako ng dyip taliwas sa direksyon ng aking kapatid pauwi sa kanilang bahay. Habang nasa dyip ay para akong musmos na nananabik na makarating sa isang perya. Tatlo na lamang kaming pasaherong natira at ang dalawa ay naghahanda nang bumaba sa oras na tumigil ang dyip. Na sya ring nagpapatunay na hindi ko na alam na nasa liblib na lugar ako ng Quiapo. Matapos bumaba sa dyip ay tumambad sa akin ang libu-libong piratang DVD ng iba't ibang klase ng pelikula. May mga banyagang pelikula, na hindi pa man nailalabas sa sinehan ay nasa DVD format na, may lokal na pelikula, may mga lumang lokal at banyagang pelikula. Marami din naman pelikula na pamagat pa lang ay alam mo nang hindi ito pambata. Nagpapatunay din na ang litrato sa DVD na nagpapakita ng kani-kanilang maseselang bahagi ng katawan (babae o lalake) at mistulang inaalay sa yo na parang ulam. Marami ding tindero na magtatanong sakin kung ano ang hanap ko habang pilit na pinapakita sa akin ang hawak nilang DVD na nasabing hindi pambata. Dahil sa wala akong bitbit na gamit maliban sa payong na sira, pilit kong hindi pansinin ang mga dvd para hindi mapilitang bumili - dyahe pag bumili ka ng DVD tapos naka plastic na "see-through" lang ang lalagyan.
Papalayo mula sa mga tinda, natanaw ko na ang pamilyar na arko. Ang arko ng simbahan ng Quiapo. Hindi ko na napigilang ngumiti.
Bago makarating sa simbahan ay sumalubong naman sa akin ang mangilan-ngilang manghuhula gamit ang mga Tarot cards. May mga "nagbabasa" din ng mga palad. Hindi ako ang tipong naniniwala sa hula o sa horoskop. Ngunit interesado din ako magpahula. Pero dahil sa hiya at pagtitipid sa pera, nilagpasan ko si "Madame Viktorya" at nagtungo sa simbahan ng Quiapo. Matapos ang maigsing, mataimtim na panalangin at pagtirik ng kandila, muling bumalik ang ngiti sa aking mga labi habang papalabas ng simbahan.
Hindi ko pa din maipaliwanang kung bakit nagbibigay sa akin ng kakaibang ligaya ang bawat kalye o bangketa ng Quiapo. Nakapagtataka dahil ako ang taong ayaw ng madaming tao. Ngunit, kakaibang mga tao ang pumapaligid sa akin kumpara sa mga taong makakasalubong o pumpapaligid sa akin sa mga malalamig at naglalakihang mga mall.
Hindi pangkaraniwang tao ang mga makakasalubong mo sa bawat bangketa o kalye ng Quiapo. Karamihan ay estudyante, ang iba ay may kanya-kanyang pakay. May mga namimili, may mga tindero't tindera na nakikipagbulungan sa rumorondang mga pulis, at posibleng may mga tao ding tulad ko - na naghahanap ng pahinga.
Kakaiba rin ang mga tinda sa bangketa. Na sya ring maaaring dahilan ng aking pananabik sa lugar. Partikular ang mga elektroniks. Bukod sa DVD, marami ding mga elektroniks na naglipana sa Raon. May iba't-ibang klase ng antenna, na sya ring katabi na lang ng mga Satellite Dish na bago na ng pinipirata. May mga naglalakihang mga ispiker at sound system na sa mga sayawan o pyesta mo lang makikita at maririnig dumagundong. May iba't ibang TV at DVD player na sa halagang isang libo ay maiuuwi mo na ang DVD player at mapapanuod mo na ang paborito mong Glee series DVD - na pirata din.
Sa tabi naman ng simbahan ng Quiapo ay tinitinda ang iba't ibang "anting-anting" at "pendant" na sya daw panlaban sa bala at pananaksak. Kung totoo yon eh sana naging kriminal na lang sana ako. Mayroon ding ang mga klasik na "pamparegla" na sya ring tinatawag na "pampalaglag". Pinatuyong balat ng ahas, mga pinatuyong dahon ng kunganomang halaman, mga sanga-sanga ng kunganong puno at mga naglalakihang mga poon. Lahat ito makukuha mo sa gilid ng simbahan ng Quiapo. Tumawid ako sa kabilang kalye gamit ang overpass at dito mo naman makikita ang naglalakihang (o maliit din) balisong katabi ang mga tinitinda ding mga Dildo. Kung ano ang koneksyon ng dalawa ay di ko na aalamin.
Sa 'di kalayuan ay may mga nagaalok sakin ng diploma,transcript of records, report cards, SSS ID, BIR ID, driver's license at iba pang ID ng iba't ibang ahensya ng gobyerno at mga eksklusibong unibersidad. Lahat sila tinanggihan ko lang ng nakangiti.
Sandali akong napagod at nauhaw. Bumili ako ng maiinom na tubig mula sa isang convenient store. Mahal ko ang lugar, pero mas mahal ko ang sarili ko kung kaya't 'di ako bumili ng "mengo" juice na inilalako ni ate kalapit ang kanal ng Quiapo. Nung naubos ko ang inumin, patuloy naman akong naglakad sa kalye ng Avenida patungong...Recto. (itutuloy)
Sunday, May 23, 2010
evasion
Roughly 2 weeks ago, I had the privilege to go on a 5 day, paid vacation (including my 2 day off). After my well deserved vacation, I had a few questions from my colleagues as to where did I spend it. I answered "home". in which I had received an almost "I-pity-your-ass-for-staying-home-from-a-five-day-vacation" reactions. They probably expect me to go on an out of town trip like Bohol, Tagaytay or at someplace where area codes are 3-digits. Not that I'm saying that I can't afford it...well, fuck it. I can't afford it anyway. But the honest truth is, I'd rather be home.
I don't even want to go to malls unless there's something important to purchase such as my son's supply of milk, or my stock of potato chips or back issues of men's magazines. I can't say that I'm a sociopath cos i don't (yet) feel the urge to strangle someone who gives me a "flat tire" at a crowded place. I've this fear. This fear of bumping into those life size standees, signages, escalators, babies in strollers, or worse, people that you don't ever wanted to see again once you've met them.
I knew it was a mistake buying a Valerie Concepcion-covered men's magazine. Don't get me wrong, the articles and pictures were well done. But on my way home (hurriedly), I saw my college classmate. I can't even tell you that he's a "college buddy" cos I probably didn't have one. Well, I did actually have one but he's exiled somewhere in Visayas due to reasons I can't provide. I tried to evade this person from a short conversation but he (and his companion), in an unfortunate situation, saw and approached me like a vacuum cleaner salesman.
He slapped my arm to call my attention and said "oy, kamusta?". I was praying that he did not remember my name at that time and I could buy a reason that I don't know him then leave the scene (which works, buy the way)but I was wrong. "sa'n ka na ngayon, Ian". he even knew me from my childhood nickname. And that's one type of question that you don't wanna hear coming from a pretentious prick cos you probably knew what'll happen next. Well, here it goes. "do'n pa din, call center"I responded with a sly smile. He reacted like he didn't hear anything from me. "aahhhhh..." Now I can tell that he's waiting for me to ask him the same question that he threw at me judging from the way he sustained his response. But I actually fell for it and asked him he responded: "Sa (name of bank withheld) ako ngayon-associate/executive/accounting/managing/consultant (etc.) ako dun...". I don't really know which o' those titles apply to his position but I guess that's the way he wanted to tell it. Without thinking, I asked him how long have he been working. he said 18 months. which is saying a year and a half but "18 months" is more tenured-sounding. I wanted to respond the same that he responded when I answered his first question then leave but he asked me the same question I threw at him. I said "six". He almost laughed and said "ano, six months ka pa lang? nako mahirap dyan, baka 'di ka maregular at saka pag call center, blah blah blah..." In my mind, I was gouging his eyes and grabbing his neck but I interrupted him with piercingeyes "years. six years na ko don" and at that point, I think he lost his track and asked a stupid question "...eh, ano, pano yan, regular ka na?" I tried to stop myself from laughing but I was obedient to my feeling. "sige brod, mauna nako mukhang nagmamadali KA" I left him standing with his friend mumbling the words "sino yon?" while I walk away from 'em.
That was not the first time that I encountered that situation. I guess it was the nth time. Not with the same prick of course. Usually with someone who asked the same question and as soon as I asked 'em the same, they'd conduct a "monologue" about where they work, how they work, how much they earn, how easy their jobs are compared to mine, and even the company benefits that they get. Maybe I should stop asking 'em the same questions. Maybe I should be listening to what my mind says everytime these situations happen. Maybe I should've gouged his eyes. All these pretentious pricks wanted to hear are answers to questions that, subliminally, ask themselves.
I don't even want to go to malls unless there's something important to purchase such as my son's supply of milk, or my stock of potato chips or back issues of men's magazines. I can't say that I'm a sociopath cos i don't (yet) feel the urge to strangle someone who gives me a "flat tire" at a crowded place. I've this fear. This fear of bumping into those life size standees, signages, escalators, babies in strollers, or worse, people that you don't ever wanted to see again once you've met them.
I knew it was a mistake buying a Valerie Concepcion-covered men's magazine. Don't get me wrong, the articles and pictures were well done. But on my way home (hurriedly), I saw my college classmate. I can't even tell you that he's a "college buddy" cos I probably didn't have one. Well, I did actually have one but he's exiled somewhere in Visayas due to reasons I can't provide. I tried to evade this person from a short conversation but he (and his companion), in an unfortunate situation, saw and approached me like a vacuum cleaner salesman.
He slapped my arm to call my attention and said "oy, kamusta?". I was praying that he did not remember my name at that time and I could buy a reason that I don't know him then leave the scene (which works, buy the way)but I was wrong. "sa'n ka na ngayon, Ian". he even knew me from my childhood nickname. And that's one type of question that you don't wanna hear coming from a pretentious prick cos you probably knew what'll happen next. Well, here it goes. "do'n pa din, call center"I responded with a sly smile. He reacted like he didn't hear anything from me. "aahhhhh..." Now I can tell that he's waiting for me to ask him the same question that he threw at me judging from the way he sustained his response. But I actually fell for it and asked him he responded: "Sa (name of bank withheld) ako ngayon-associate/executive/accounting/managing/consultant (etc.) ako dun...". I don't really know which o' those titles apply to his position but I guess that's the way he wanted to tell it. Without thinking, I asked him how long have he been working. he said 18 months. which is saying a year and a half but "18 months" is more tenured-sounding. I wanted to respond the same that he responded when I answered his first question then leave but he asked me the same question I threw at him. I said "six". He almost laughed and said "ano, six months ka pa lang? nako mahirap dyan, baka 'di ka maregular at saka pag call center, blah blah blah..." In my mind, I was gouging his eyes and grabbing his neck but I interrupted him with piercingeyes "years. six years na ko don" and at that point, I think he lost his track and asked a stupid question "...eh, ano, pano yan, regular ka na?" I tried to stop myself from laughing but I was obedient to my feeling. "sige brod, mauna nako mukhang nagmamadali KA" I left him standing with his friend mumbling the words "sino yon?" while I walk away from 'em.
That was not the first time that I encountered that situation. I guess it was the nth time. Not with the same prick of course. Usually with someone who asked the same question and as soon as I asked 'em the same, they'd conduct a "monologue" about where they work, how they work, how much they earn, how easy their jobs are compared to mine, and even the company benefits that they get. Maybe I should stop asking 'em the same questions. Maybe I should be listening to what my mind says everytime these situations happen. Maybe I should've gouged his eyes. All these pretentious pricks wanted to hear are answers to questions that, subliminally, ask themselves.
Sunday, April 25, 2010
chains...down your throat.
My wife recently received it. It scared her for a while, then she was furious so she took care of it by confronting the person that inflicted fear (or anger) then deleted it. I'm sure you received this at least once in your lifetime.
Chain Text Messages.
My first encounter with this was it's not even called as such. It was sent in a form of snailmail (yeah, i'm that old). It was not directly sent to me but, to my mama. Unsurprisingly, she was furious. But with this fury, she reacted by giving in to what the letter demanded. more letters out from her. It was scary for her. This letter was threatening her loved ones if she did not give in to its demand. So what do you do if in case something happens to you after you don't give in? you blame yourself.
But that's an irrational way of coping up with unfavorable situations that was preceeded with a logical reaction.
Then it seems that letters became tedious and slow. So these sadist bastards came up with "chaintxt". Little do these dumbasses know that cellphones has this function "reply" that chain letters didn't have.
It was even more fun if you know the person that sent you this message. That probably means you're about to lose a friend. You just can't be friends with someone who believes that their fate lies within these ill-written messages. That's just fucking pathetic.
I had my share of these things too. I didn't know who this person was, but I replied in a way that I should not be repeating here.
Chain Text Messages.
My first encounter with this was it's not even called as such. It was sent in a form of snailmail (yeah, i'm that old). It was not directly sent to me but, to my mama. Unsurprisingly, she was furious. But with this fury, she reacted by giving in to what the letter demanded. more letters out from her. It was scary for her. This letter was threatening her loved ones if she did not give in to its demand. So what do you do if in case something happens to you after you don't give in? you blame yourself.
But that's an irrational way of coping up with unfavorable situations that was preceeded with a logical reaction.
Then it seems that letters became tedious and slow. So these sadist bastards came up with "chaintxt". Little do these dumbasses know that cellphones has this function "reply" that chain letters didn't have.
It was even more fun if you know the person that sent you this message. That probably means you're about to lose a friend. You just can't be friends with someone who believes that their fate lies within these ill-written messages. That's just fucking pathetic.
I had my share of these things too. I didn't know who this person was, but I replied in a way that I should not be repeating here.
Subscribe to:
Posts (Atom)

